Планини, митови и исчезнат пат
Уште едно село кое беше тешко да се препознае. Меѓутоа, во еден момент за време на теренското истражување го препознав обликот на планините.
Стариот пат до селото, од каде што браќата го фотографирале, повеќе не постои – сега е покриен со шума – па морав повторно да користам дрон за да снимам сличен агол.
Еве како Вејс и Томсон ја опишуваат оваа точна локација:„Од патеката помеѓу Палиосели и Падес (Padza) може да се добие прекрасен поглед. Зад нас на север е тројната маса на Смолика (Змолку), највисокиот врв на Пинд; пред нас е Аус итајќи кон Јадранот. Понатаму, на југ, се наоѓа Загори, кој оттука се чини дека се состои од паралелни ридови што се протегаат на север и на југ. На исток се издигаат долните врвови на Пинд, Гумара, Василица и Оу, со нивните долни падини покриени со густа борова шума. Во силен контраст со чакалестите ридови на Загори и шумите на Пинд е западната граница, со голиот и карпест врв на Папинго, која се издига во висина кон север, каде што завршува во огромен ѕид од варовнички карпи.
Положбата на Папинго и Смолика (Змолку), намуртени еден на друг преку Аус, ги натера Власите да локализираат овде народна приказна од која многу верзии се среќаваат на Балканот, а особено кај Власите. Веројатно припаѓа на видот на приказни кои припаѓаат на област, а не на која било раса. Во влашкиот фолклор, планината, персонифицирана како демон, игра водечка улога, особено за секоја планина со мало езеро во близина на нејзиниот врв. Во ова езеро демонот го прави својот дом, а во влашкиот фолклор тој првобитно бил овчар кој разочаран во љубовта се удавил себеси и своето стадо“.
