Qyteti grek i Grevenës ka një histori thellësisht të ndërlidhur me popullin vllah. Dikur ishte një pikë ndalese kyçe në rrugët e tyre të lëvizjes, dhe shumë banorë nga Avdela, fshati i vëllezërve Manakia, kishin shtëpi këtu ku kalonin muajt e dimrit.
Gjuhëtari gjerman Gustav Weigand, në librin e tij Die Aromunen (1895), vërejti se Grevena kishte 80 shtëpi turke, 120 greke dhe 20 vllahe. Gjatë dimrit, numri i vllehëve rritej në 200 familje, të cilat migronin këtu nga fshatrat verore përreth, si Samarina, Smiksi dhe Furka. Kjo krijonte një paradoks interesant: gjatë verës, popullsia greke ishte shumicë, ndërsa në dimër, vllahet bëheshin popullsia mbizotëruese e qytetit. Sot, asgjë nuk është e njohshme nga fotografia e vëllezërve Manakia, dhe pothuajse asgjë nuk ka mbetur nga qyteti i vjetër i Grevenës. Tërmetet dhe ndryshimet demografike kanë lënë shumë pak gjurmë të Grevenës së fillimit të shekullit XX. Nga ndërtesat e rëndësishme, vetëm kulla e sahatit ka mbijetuar, e cila është qartë e dukshme në fotografinë panoramike të vëllezërve Manakia, një kompozim i krijuar nga disa imazhe të bashkuara në studion e tyre. Megjithatë, kulla është e vështirë të dallohet në horizontin modern, pasi shumica e ndërtesave sot janë më të larta se ajo.
Vëllezërit Manakia realizuan gjithashtu një film panoramik të qytetit në vitin 1911, nga e njëjta pikë vështrimi.
