Η ελληνική πόλη των Γρεβενών έχει μια ιστορία βαθιά συνυφασμένη με τους Βλάχους. Κάποτε ήταν βασικός σταθμός στις διαδρομές τους και πολλοί κάτοικοι από την Αβδέλλα, το χωριό των αδελφών Μανάκια, είχαν εδώ σπίτια όπου ζούσαν κατά τους χειμερινούς μήνες. Ο Γερμανός γλωσσολόγος Gustav Weigand, στο βιβλίο του «Οι Αρωμούνοι» (Die Aromunen) το 1895, σημείωνε ότι τα Γρεβενά είχαν 80 τουρκικά, 120 ελληνικά και 20 βλάχικα σπίτια. Το χειμώνα, ο αριθμός των Βλάχων έφτανε τις 200 οικογένειες, οι οποίοι μετανάστευαν εδώ από κοντινά καλοκαιρινά χωριά όπως η Σαμαρίνα, η Σμίξη και η Φούρκα. Αυτό δημιούργησε ένα ενδιαφέρον παράδοξο: το καλοκαίρι ο ελληνικός πληθυσμός ήταν η πλειοψηφία, ενώ το χειμώνα ο κυρίαρχος πληθυσμός γίνονταν στην πόλη οι Βλάχοι.
Σήμερα, τίποτα δεν μπορεί να γίνει αναγνωρίσιμο από τη φωτογραφία των αδελφών Μανάκια και σχεδόν τίποτα δεν έχει απομείνει από την παλιά πόλη των Γρεβενών. Οι σεισμοί και οι πληθυσμιακές αλλαγές έχουν αφήσει ελάχιστα ίχνη από τα Γρεβενά των αρχών του 20ού αιώνα. Από τα σημαντικά κτίρια, μόνο ο πύργος του ρολογιού έχει απομείνει, ο οποίος φαίνεται καθαρά στην πανοραμική φωτογραφία των αδελφών Μανάκια – μια σύνθεση που έγινε από πολλά καρέ στο στούντιο τους. Ωστόσο, ο πύργος είναι δύσκολο να εντοπιστεί μέσα στον σύγχρονο ορίζοντα της πόλης, καθώς τα περισσότερα κτίρια είναι πλέον ψηλότερα από αυτόν. Οι αδελφοί Μανάκια γύρισαν επίσης μια πανοραμική ταινία της πόλης το 1911 από το ίδιο σημείο.
