Το Ηλιοχώρι μέχρι τη δεκαετία του 1920 ονομαζόταν Ντομπρίνοβο, που στα σλαβικά σημαίνει «καλή αρχή». Οι απαρχές του χωριού είναι ασαφείς, αλλά μπορούν να αναχθούν στον 11ο αιώνα ή νωρίτερα. Μέχρι το 1431, κατά την οθωμανική απογραφή, το Ντομπρίνοβο υπήρχε για αιώνες και είχε πληθυσμό 1.180 Βλάχους, δίνοντάς του το καθεστώς πόλεως για τα πρότυπα της εποχής, παρά την απομονωμένη θέση του βαθιά στα βουνά. Τα έγγραφα αποκαλύπτουν συναρπαστικές λεπτομέρειες για το επίπεδο οργάνωσης του χωριού. Γύρω στο 1616 η κοινότητα κατέληξε σε συμφωνία με έναν γιατρό να υπηρετήσει ως γιατρός του χωριού με αντάλλαγμα ένα σταθερό ποσό, το οποίο θα καταβαλλόταν τακτικά. Ο γιατρός ήταν υποχρεωμένος να τους θεραπεύει όλους δωρεάν, αν και τα συνταγογραφούμενα φάρμακα πληρώνονταν μεμονωμένα από τους ασθενείς. Είναι αξιοσημείωτο ότι, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε μια απομονωμένη κοιλάδα στα 1.600 μέτρα υψόμετρο, αυτές οι διαπραγματεύσεις διεξαγόντουσαν σαν να ήταν σύγχρονη εποχή!
Το Ντομπρίνοβο δεν ήταν ποτέ ένα τυπικό μακρινό χωριό πάνω στα βουνά. Το χειμώνα οι κάτοικοί του κατασκεύαζαν αγαθά, τα οποία πουλούσαν το καλοκαίρι μέσω καραβανιών που διέσχιζαν τα Βαλκάνια και έφταναν μέχρι τον Δούναβη. Το χωριό άκμασε στα τέλη του 19ου αιώνα, όπως αποδεικνύεται από τη φωτογραφία των αδελφών Mανάκια, αλλά η ισπανική γρίπη και η βαριά καταστροφή του από τους Γερμανούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διέλυσαν την παλιά του αίγλη.
Στη μέση της πλατείας ορθώνεται ένας γιγάντιος πλάτανος, που πιστεύεται ότι φυτεύτηκε κατά την ίδρυση του χωριού. Θεωρείται ο μεγαλύτερος στην Ελλάδα, με περιφέρεια 11 μέτρα και κλαδιά που εκτείνονται πάνω από 30 μέτρα. Παραμένει μεγαλοπρεπής, χωρίς να δείχνει σημάδια αδυναμίας, παρόλο που το Ντομπρίνοβο είναι σήμερα μια σκιά του ιστορικού του πλούτου.
