Yunanistan’ın En Yaşlı Çınarı
İliohori, 1920’lere kadar Dobrinovo adıyla biliniyordu; Slavca’da “iyi başlangıç” demektir. Köyün başlangıcı belirsizdir; XI. yüzyıla, belki daha da öncesine uzanır. 1431’deki Osmanlı tahririnde Dobrinovo çoktan yüzyıllardır vardı; 1180 nüfusuyla o dönem Balkanlar için tam anlamıyla bir kasabaydı.
İkinci Dünya Savaşı’nda köyün yanmasıyla kaybolan belgeler daha da ilginç ayrıntılar anlatıyordu. 1616 civarında Dobrinovo topluluğu bir hekimle anlaşma yapmıştı: sabit ve düzenli bir ücret karşılığında tüm köyün doktoru olacaktı. Köylüler başka doktora gidemezdi; doktor herkesin muayenesini ücretsiz yapmak zorundaydı, ama iksirler ve ilaçlar ayrı ödenirdi. Osmanlı İmparatorluğu’nun 1600 metre yükseklikte, ormanlarla ve karlı doruklarla çevrili ücra bir vadisinde modern çağ gibi bir sözleşme!
Dobrinovo yalnızca dağlara kapanmış bir topluluk değildi. Kışın türlü eşyalar üretir, yazın bunları kervanlarla Balkanları aşarak Tuna’ya kadar satarlardı. XIX. yüzyılın sonlarında parlak günlerini yaşadı. Ama iki Balkan Savaşı, İspanyol gribi ve özellikle Almanların İkinci Dünya Savaşı’ndaki yıkımı bu ihtişamın tüm izlerini sildi. Meydanın ortasında dev bir çınar vardır. Köyde, bunun Yunanistan’ın en büyük ve en yaşlısı olduğu söylenir. Gövdesinin çevresi 11 metre, dallarının uçları gövdeden 30 metreden fazla uzaklıktadır. Görkemlidir; hâlâ dimdik ayakta. Bu çınar ve dağların çizgisi, Manakia kardeşlerin fotoğrafını derhâl tanımamı sağladı.
