Μετά το Κρούσεβο, το ταξίδι για τον εντοπισμό των φωτογραφιών των αδελφών Μανάκια μας οδήγησε στο Tύρνοβο (Târnova στα βλάχικα) και στο Μαγκάρεβο (Magarova στα βλάχικα), δύο χωριά κοντά στο Μοναστήρι. Τα ονόματα ήταν γραμμένα με σαφήνεια στα αρχεία του Μουσείου του Ρουμάνου Αγρότη. Όταν φτάσαμε, όμως, στο πεδίο, τίποτα δεν έμοιαζε με τις παλιές εικόνες. Αυτά τα άλλοτε εύπορα χωριά είχαν καταστραφεί από τα γερμανικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ότι δεν βρήκαμε τα αυθεντικά κτίρια δεν αποτέλεσε έκπληξη. Αυτό που μας εξέπληξε ήταν το γεγονός πως ακόμα και τα βουνά δεν έμοιαζαν με τις παλιές εικόνες. Τα βουνά δεν αλλάζουν σε 100 χρόνια. Μετά από μια μέρα εξερεύνησης, συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για μια τεχνική λεπτομέρεια: οι αδελφοί Μανάκια χρησιμοποιούσαν μία τεχνική, μέσω της οποίας συχνά θόλωναν το φόντο, και όταν μετέφεραν τη δουλειά τους στο χαρτί, συρρίκνωναν τα βουνά, έτσι ώστε να εστιάσουν στα χωριά.
Στο Τύρνοβο και το Μαγκάρεβο, συγκέντρωσα ιστορίες πολέμου και ξενιτιάς. Μόνο μερικά παλιά σπίτια παρέμεναν στη θέση τους, κανένα από τα οποία δεν εμφανιζόταν στις φωτογραφίες. Στο Τύρνοβο, ο μόνος επιζών από τη φωτογραφία των αδελφών Μανάκια ήταν ένας ψηλός πλάτανος, που κάποτε βρισκόταν δίπλα στην εκκλησία και το πρώτο ρουμανικό σχολείο στα Βαλκάνια. Σε πολλά βλάχικα χωριά, οι θρύλοι συνδέουν την ίδρυση ενός οικισμού με τη φύτευση ενός δέντρου. Το τελευταίο απομεινάρι του παλιού Τύρνοβο, αυτό το αρχαίο δέντρο στέκεται εκεί, ζωντανό σύμβολο των απαρχών του χωριού. Στο Μαγκάρεβο, διαπίστωσα ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε από τη γέφυρα που σηματοδοτούσε το όριο μεταξύ των δύο χωριών, άλλο ένα συχνό σύμβολο στους παλιούς θρύλους.
