Pas Kruševos, udhëtimi ynë duke ndjekur fotografitë e vëllezërve Manakia na çoi në Trnovo (Târnova në vllahisht) dhe Magarevo (Magarova në vllahisht), dy fshatra pranë Bitolës.
Emrat ishin shënuar qartë në arkivat e Muzeut të Fshatarit Rumun.
Megjithatë, në terren, asgjë nuk përputhej me imazhet e vjetra.
Këto fshatra dikur të begata u shkatërruan nga trupat gjermane gjatë Luftës së Dytë Botërore. Nuk ishte befasuese të mos gjenim ndërtesat e vjetra, por as malet nuk përputheshin me imazhet e vjetra, dhe malet nuk ndryshojnë për 100 vjet.
Pas një dite eksplorimi, kuptova se ishte një çështje teknike: teknika fotografike e vëllezërve Manakia shpesh i turbullonte sfondet, dhe kur e përkthenin fotografinë në letër, ata shtypnin malet për të theksuar fshatrat. Në Trnovo dhe Magarevo, mblodha rrëfime lufte dhe emigrimi. Në Trnovo, i vetmi “i mbijetuar” nga fotografia e vëllezërve Manakia ishte një rrap i gjatë, dikur pranë kishës dhe shkollës së parë rumune në Ballkan. Në shumë fshatra vllahe, legjendat e lidhin themelimin e një vendbanimi me mbjelljen e një peme. Ky rrap i lashtë, si dëshmitari i fundit i Trnovës së vjetër, qëndron si një simbol i gjallë i origjinës së fshatit. Në Magarevo, përcaktova se fotografia ishte bërë nga ura që ndante dy fshatrat, një vend gjithashtu simbolik në legjendat e vjetra.
