მეცოვო / ამინჩიუ: ელეგანტურობისა და გამძლეობის მემკვიდრეობა

1900 წელს გადაღებული დასახლებების ამოსაცნობად ძველ რუკებსა და იმდროინდელ ცნობებს დავეყრდენი, მათ შორის ვლახებზე დაწერილ წიგნს, რომელიც დაახლოებით მაშინ გამოიცა, როცა მილტონ და იანაკი მანაკები თავიანთ ფოტოებს იღებდნენ: „ბალკანეთის მომთაბარეები: ჩრდილოეთ პინდის ვლახების ცხოვრებისა და წეს-ჩვეულებების აღწერა“, ბრიტანელი მკვლევრების ალან ჯ. ბ. უეისისა და მორის ს. ტომპსონის ავტორობით. ვლახების შემთხვევით აღმოჩენის შემდეგ უეისმა და ტომპსონმა არქეოლოგიური სამუშაოები მიატოვეს, რომ ეს ნაკლებად ცნობილი და ისტორიულად საინტერესო რომანულენოვანი თემი შეესწავლათ. ამ პროექტის ზოგიერთი აღწერა მათი წიგნიდან არის აღებული, რადგან ის ძმები მანაკების ფოტოების ვითარებას ასახავს.

მეცოვოს შესახებ უეისი და ტომპსონი წერენ: „ქალაქი ორი ნაწილისგან შედგება, ღრმა ხევის ორივე მხარეს. უფრო დიდ და მნიშვნელოვან ნაწილს სერინუ, ანუ მზიანი, ჰქვია, პატარას კი, ნკიარე, ანუ მზის ჩასვლა. მეცოვო უცნაური ანომალიაა: დაუძლურებული სოფელი, რომელიც ჯერ კიდევ ქვეითდება, მაგრამ ამავდროულად ისეთი საზოგადოებრივი შენობები აქვს, რომლებიც ბევრად აღემატება მისი უფრო აყვავებული მეზობლების შენობებს. ეს ყველაფერი მისი რამდენიმე შვილის, განსაკუთრებით გიორგი ავეროფის, გულუხვობის დამსახურებაა“.

ფოტო ძმებმა მანაკებმა ნკიარედან გადაიღეს, იმ ადგილიდან, საიდანაც, როგორც ჩანს, მანაკების ოჯახი იყო წარმოშობით, რადგან მათი მამის პაპა იქ დაიბადა. ოსმალური გარნიზონი და მეჩეთი, რომლებიც დღეს აღარ არსებობს, იმ დროს ჯერ კიდევ მეცოვოში იყო.

მეცოვო / ამინჩიუ, ძმები მანაკიების ფოტო, დაახ. 1900მეცოვო / ამინჩიუ დღეს
მეცოვო / ამინჩიუ დღეს
მეცოვო / ამინჩიუ დღეს
მეცოვო / ამინჩიუ დღეს

მეცოვო · ზემოდან, დღეს

Metsovo

მეცოვო / ამინჩიუ რუკაზე

Scroll to Top

Privacy policy