

ავდელასა და ძმები მანაკების მიერ გადაღებული ბევრი სხვა სოფლისგან განსხვავებით, ქვის სოფელი სირაკო თითქოს დროში გაყინულა. სახლები და ეკლესიები ერთი საუკუნიდან მეორემდე თითქმის უცვლელი დარჩა. ასი წლის მიღმა მსგავსება თითქმის 1:1-ია. მეზობელ სოფელს, კალარიტესს, არომანულად კალარლის, იგივე უდროობა ახასიათებს, თუმცა მისი არქიტექტურა ფოტოზე ნაკლებად ჩანს. 1200 მეტრზე მეტ სიმაღლეზე კალარიტესი შიშველ პლატოზე დგას, ღრმა ხევის თავზე, რომლის ციცაბო კედლები 500 მეტრს აღწევს. ოპტიკური ილუზიის გამო სირაკო სულ ახლოს გეჩვენება, მაგრამ ხევი გზას რამდენიმესაათიან ლაშქრობად აქცევს. მანქანით ეს 20-კილომეტრიანი შემოვლითი გზაა, კლდის კიდეზე შეფენილი სოფლების თვალწარმტაცი ხედებით. სწორედ წმინდა გიორგის ეკლესიასთან ახლოს, რომელიც კალარლის მცხოვრებლებმა ქედზე ააგეს, გადაიღეს ძმებმა მანაკებმა კალარლი.
ამ სოფლებს ოდესღაც აყვავებული მეურნეობა ჰქონდათ, ცნობილი იყვნენ მეცხვარეობითა და ვერცხლის ხელობით: ბულგარის ოჯახი კალარიტესიდან წარმოშობილა და მოგვიანებით რომში დასახლებულა. გადმოცემის თანახმად, ნაპოლეონის არმიის მოსასხამების ქსოვილი სირაკოში იქსოვებოდა. მთის მკაცრ კლიმატთან ბრძოლაში ვლახებმა პირველი წყალგაუმტარი ქსოვილი შექმნეს, ცხვრის მატყლისა და თხის ბალნის ნარევი.
უეისი და ტომპსონი აღნიშნავდნენ, რომ XIX საუკუნეში თითოეულ სოფელს 6000-ზე მეტი მცხოვრები ჰყავდა. როცა სირაკოს პირველად 2014 წლის თებერვალში ვესტუმრე, სოფელი უკაცრიელი იყო, მისი ქვის არქიტექტურა კი ამაყად იდგა. კალარიტესში მხოლოდ 7 მცხოვრები დარჩენილიყო, თუმცა ზაფხულობით, განსაკუთრებით მიძინების დღესასწაულზე, რამდენიმე ასეული ადამიანი ბრუნდება. ერთმა საუკუნემ ეს თემები ისე შეცვალა, რომ უცვლელი ფოტოები სრულიად განსხვავებულ სამყაროებში გახსნილ ფანჯრებს ჰგავს. მართალია, ფოტოები 1:1-ს ჰგავს, მაგრამ სინამდვილეში ორ რეალობას ასახავს, რომლებიც ერთმანეთს ძალიან დაშორდა.


სირაკო · ზემოდან, დღეს
კალარიტესი · ზემოდან, დღეს




















