ილიოხორს 1920-იან წლებამდე დობრინოვო ერქვა. სლავური სახელი „კარგ დასაწყისს“ ნიშნავს. სოფლის კარგი დასაწყისი ბურუსით არის მოცული, მაგრამ მისი კვალი XI საუკუნემდე ან უფრო ადრეც აღწევს. 1431 წლისთვის, ოსმალური აღწერის დროს, დობრინოვო უკვე საუკუნეები არსებობდა და 1180 ვლახ მცხოვრებს ითვლიდა, რაც, მთებში მისი მიყრუებული მდებარეობის მიუხედავად, იმდროინდელი საზომით ქალაქად აქცევდა. დოკუმენტები სოფლის ორგანიზებულობის საინტერესო დეტალებს ამხელს. დაახლოებით 1616 წელს თემი ექიმთან შეთანხმდა, რომ ის სოფლის ექიმი ყოფილიყო რეგულარულად გადახდილი ფიქსირებული თანხის სანაცვლოდ. ექიმს ყველა უფასოდ უნდა ემკურნალა, თუმცა გამოწერილი წამლები ცალკე იხდებოდა. გასაოცარია, რომ მიყრუებული მთის გარემოს მიუხედავად, ეს მოლაპარაკებები საოცრად თანამედროვე ყაიდაზე წარიმართა!
დობრინოვო არასოდეს ყოფილა უბრალოდ მიყრუებული მთის სოფელი. ზამთარში მცხოვრებლები ნაწარმს ამზადებდნენ, ზაფხულში კი ქარავნებით ყიდდნენ, რომლებიც ბალკანეთს კვეთდნენ და დუნაიმდე აღწევდნენ. სოფელი XIX საუკუნის ბოლოს აყვავდა, რასაც ძმები მანაკიების ფოტოც ადასტურებს, მაგრამ ესპანურმა გრიპმა და მეორე მსოფლიო ომში გერმანელების მიერ დობრინოვოს სასტიკმა განადგურებამ მისი ძველი დიდება წაშალა.
მოედნის შუაგულში უზარმაზარი ჭადარი დგას, რომელიც, როგორც ფიქრობენ, სოფლის დაარსებისას დარგეს. ის საბერძნეთის ერთ-ერთ უდიდეს ჭადრად ითვლება: მისი ღეროს გარშემოწერილობა დაახლოებით 10,5–11 მეტრია, ვარჯი კი 30 მეტრზე მეტზეა გადაშლილი. ის კვლავ დიდებულია და სიცოცხლისუნარიანობის დაკარგვის არანაირ ნიშანს არ ავლენს, მაშინ როცა დობრინოვო დღეს მხოლოდ ძველი კეთილდღეობის ჩრდილია…
