Σε αντίθεση με την Αβδέλλα και πολλά άλλα χωριά που φωτογραφήθηκαν από τους αδελφούς Μανάκια, το Συρράκο, ένας πέτρινος οικισμός, μοιάζει να έχει μείνει παγωμένος στο χρόνο. Τα σπίτια και οι εκκλησίες παραμένουν σχεδόν αμετάβλητα, η δε αντιστοιχία τους με το πως ήταν τον περασμένο αιώνα έχει διατηρηθεί στο ακέραιο. Το γειτονικό χωριό, οι Καλαρρύτες – Cælarli στα βλάχικα – μοιράζεται αυτή τη διαχρονική ποιότητα, αν και η αρχιτεκτονική του στη φωτογραφία δεν είναι το ίδιο ορατή. Σε υψόμετρο που ξεπερνά τα 1200 μέτρα, οι Καλαρρύτες στέκονται αγέρωχοι σε ένα άγονο οροπέδιο πάνω από μια βαθιά χαράδρα με κάθετους τοίχους 500 μέτρων. Μια οπτική ψευδαίσθηση κάνει το Συρράκο να φαίνεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια, η χαράδρα, ωστόσο, μετατρέπει τη διαδρομή σε ένα ταξίδι αρκετών ωρών. Αν κάποιος θέλει να το επισκεφτεί με το αυτοκίνητό του, θα πρέπει να οδηγήσει σε μια παράκαμψη 20 χιλιομέτρων, τα οποία, ωστόσο, προσφέρουν μια εκπληκτική θέα στα απόκρημνα χωριά των βράχων της περιοχής. Κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που χτίστηκε από τους κατοίκους των Καλαρρυτών, είναι το σημείο όπου οι αδελφοί Mανάκια απαθανάτισαν το χωριό σε μια φωτογραφία τους.
Και τα δύο χωριά είχαν κάποτε ακμάζουσες οικονομίες και ήταν γνωστά για την κτηνοτροφία και την αργυροχοΐα τους – η οικογένεια Bulgari κατάγεται από τους Καλαρρύτες. Ο μύθος λέει ότι το ύφασμα των χιτωνίων που φορούσαν οι φαντάροι του Ναπολέοντα υφαίνονταν στο Συρράκο. Οι Βλάχοι, έχοντας να αντιμετωπίσουν το σκληρό ορεινό κλίμα, επινόησαν το πρώτο αδιάβροχο ύφασμα, ένα ρούχο φτιαγμένο από μαλλί προβάτου και τρίχες κατσίκας.
Καλαρρύτες / Cælarli
Οι Wace και Thompson παρατήρησαν ότι τον 19ο αιώνα και το ένα και το άλλο χωριό είχε πάνω από 6.000 κατοίκους. Όταν το επισκέφτηκα για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 2014, το Συρράκο ήταν έρημο, με την πέτρινη αρχιτεκτονική του να στέκεται ακόμα εκεί, περήφανη. Στους Καλαρρύτες έμεναν μόνο 7 χωρικοί, αν και το καλοκαίρι, ειδικά με αφορμή την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, μερικές εκατοντάδες κάτοικοι επιστρέφουν. Ένας αιώνας ιστορίας έχει μεταμορφώσει αυτές τις δύο κοινότητες, κάνοντας τις αμετάβλητες φωτογραφίες να φαίνονται σαν παράθυρα σε πολύ διαφορετικούς κόσμους.
