Σχετικά με τη Μοσχόπολη, οι Wace και Thompson σημειώνουν: «Οι έμποροί της είχαν υποκαταστήματα στη Βενετία, τη Βιέννη και τη Βουδαπέστη. Σε τοπικό επίπεδο πιστεύεται ότι η πόλη περιλάμβανε κάποτε οκτώ με δέκα χιλιάδες σπίτια και πληθυσμό περίπου εξήντα χιλιάδων ψυχών. Η Μοσχόπολη διαθέτει πολλές εκκλησίες, οι περισσότερες από τις οποίες στέκονται τώρα ξεκομμένες μέσα στα γεμάτα πέτρες και άχυρα λιβάδια, που κάποτε ήταν πολυσύχναστες ενορίες. Στην πλαγιά των λόφων, περίπου μισή ώρα προς βορρά, βρίσκεται το μοναστήρι της Μοσχόπολης αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Η εκκλησία του μοναστηριού χτίστηκε το 1632, ενώ η πλειονότητα των εκκλησιών της πόλης χρονολογείται μεταξύ 1700 και 1760. Αν δεχτούμε την ανέγερση εκκλησιών ως ένδειξη ευημερίας, τότε η Μοσχόπολη άκμασε περισσότερο μεταξύ 1650 και 1750. Τελικά, η σκληρή διακυβέρνηση του Αλή Πασά επέφερε την πλήρη καταστροφή της και οι κάτοικοί της διασκορπίστηκαν σε όλα τα Βαλκάνια. Σήμερα είναι ένα μικρό χωριό, που κατοικείται εν μέρει από Αλβανούς και εν μέρει από Βλάχους, μερικοί από τους οποίους είναι γηγενείς και άλλοι Φρασεριώτες. Δεν αποκλείεται ένα σημαντικός αριθμός Φρασεριωτών να έμενε στην πόλη ήδη από τα χρόνια της δόξας της. Η Γεωγραφία των Θεσσαλών μοναχών Δανιήλ και Γρηγορίου αναφέρει ότι διέθετε μεγάλο πλούτο, δώδεκα σινάφια, ένα καλό και φημισμένο σχολείο, τυπογραφείο και, εν ολίγοις, έφερε όλες τις ομορφιές μιας ευρωπαϊκής πόλης. Το τυπογραφείο διευθύνονταν από έναν μοναχό ονόματι Γρηγόριο, ο οποίος εξέδιδε θρησκευτικά βιβλία, από τα οποία είναι γνωστά δέκα».
